जाजरकोट नायकवाडा-६ तोलखानाकी पवित्रा सिंहको दिन गिट्टी कुटेरै बित्छ । गिट्टी कुट्ने काम आफ्नो बाध्यता भएको बताउने पवित्राको हातभरी ठेला छन् ।
जीवन राम्रैसँग चलिरहेको थियो । दुई छोरा, एक छोरी र श्रीमान सानो परिवार थियो । श्रीमान विर्खबहादुर सिंहले मजदुरी गरेर भएपनि परिवार राम्रैसँग पालेका थिए । पवित्रालाई कुनै कुराको पिरलो थिएन । विवाह गरेको सात वर्ष नपुग्दै जण्डिस विग्रिएर श्रीमानको ज्यान गयो । छोराछोरीको दायित्व पवित्रा एक्लैले पूरा गर्नुपर्ने भयो ।
‘छोराछोरी साना थिए, श्रीमानको ज्यान गएपछि लालनपालनको जिम्मेवारी सबै मेरै काँधमा आयो’ पवित्राले भन्नुभयो, ‘जसरी पनि छोराछोरीलाई पढाउँछु भनेर सदरमुकाम खलंगा आएँ ।’

पवित्रा भन्नुहुन्छ, ऋण गरेर सानो होटल खोलेँ । होटल पनि राम्रोसँग चलेन । सबैले उधारो खाएर पैसा दिएनन् । छोडेर अहिले गिट्टी कुट्न थालेकी छु । गिट्टी कुटेरै भएपनि तीनै जना बच्चालाई जेनतेन पढाउने र छाक टार्ने गरिरहेकी थिएँ । मेरो दुःख देखेर नेपाल महिला संघ जाजरकोटकी अध्यक्ष मैना कार्की रावलले छोरी प्रतिमालाई काठमाडौं लगेर पढाउने व्यवस्था मिलाइदिनु भएको छ ।
कान्छो छोरा भैरवलाई राप्रपा नेपालकी केन्द्रीय सदस्य तथा समाजसेवी अन्जना शाह रावलले पढाइदिने भनेर काठमाडौं लगिदिनुभएको छ । अहिले उहाँहरुको सहयोगले अलि सजिलो भएको छ । जेठो छोरा सदरमुकामकै त्रिभुवन उच्च माविमा ९ कक्षामा पढ्छ ।
भएको पैसा श्रीमानको उपचारमै सकियो । सम्पतिको नाममा नायकवाडामा अलिकति पाखो जग्गा मात्र छ । श्रीमानको ज्यान गएको अहिले आठ वर्ष पुग्यो । म फर्केर घर गएकी छैन ।
बोल्दै गर्दा निकै भावुक र दृढ देखिएकी पवित्राले भन्नुभयो, ‘गिट्टी कुटेरै भएपनि छोराछोरीले सक्नेसम्म पढाउँछु तर भीख माग्दिन ।’